Parfois

Có đôi khi

 

Ôi có đôi khi thèm như gió đi hoang

Sống kiếp lang thang, dạo chơi khắp núi rừng

Rũ lá rơi vàng, về thăm biển mênh mông

Vượt ngọn sóng dâng tràn

Ta là gió trên ngàn.

 

Ôi phải chi ta là con suối sông kia

Sống kiếp giang hồ, dạo chơi hết bến bờ

Để có tiếng chim và em mãi ngây thơ

Ta đâu biết mong chờ

Ta thôi hết vật vờ.

 

Ôi có đôi khi thèm như lúc tuổi thơ

Sáng sáng tung tăng, đùa vui hát vang lừng

Chẳng biết suy tư đời kia vấn vương gì

Rồi chiều tới mơ màng

Đợi chờ sáng tưng bừng.

 

Ôi có đôi khi nằm nghe những cơn mưa

Muốn sống cô đơn cùng chăn ấm trong phòng

Chỉ thấy mái hiên và ta đứng co ro

Buồn nhả khói lên trời

Lòng nhịp rối tơi bời.

 

Ôi có đôi khi thèm như những con chim

Cứ hót líu lo rồi tung cánh lên trời

Đến đến đảo hoang, tìm nơi vắng bóng người

Rồi cười nói một mình

Và lặng khóc một mình.

 

Lã Văn Cường

 

 

Parfois

 

Ô parfois j’aimerais être le vent sauvage

Pour mener une vie errante, me promener en forêts et montagnes,

Pour faire tomber des feuilles dorées, planer sur des mers illimitées,

Au dessus des vagues déchaînées.

Je serais le vent de la forêt.

 

Ô parfois je rêve d’être ce ruisseau ou ce fleuve sans âge

Pour m’aventurer toute la vie, me balader sur tous les rivages,

Pour avoir toujours à mes côtés les oiseaux et ma chérie innocente.

Je ne connaîtrais plus ces attentes constantes,

Et je dirais au revoir à cette vie évanescente.

 

Ô parfois j’aspire à redevenir enfant

Pour gambader, chanter chaque jour joyeusement,

Pour ignorer tout souci et tourment de la vie des grands.

Le soir, je me jetterais dans des rêves sans fin,

En attente d’un nouveau brillant matin.

 

Ô parfois, en m’allongeant écouter la pluie,

Je souhaite vivre seul avec la couverture de lit,

Et n’avoir pour ami que le toit où me blottir des soirs.

Triste, je rejetterais sur le ciel des fumées noires,

Mon cœur battrait sans rythme.

 

Ô parfois je désire être un oiseau

Pour gazouiller puis vers le ciel m’envoler bien haut,

Pour gagner une île lointaine, trouver un coin désert,

Et tout seul je rirais, je parlerais,

Puis tout seul j’éclaterais en sanglots.

  del.icio.us this!

Pas de commentaire pour le moment

Les commentaires sont fermés.

Commentaires RSS · TrackBack URI